Ve efsane döndü.. Neredeyse dört senedir bekliyorduk ve cehennem gibi sıcak bir günde çıkıverdi.. O andan sonra herkes tatil planlarını iptal etti ve bilgisayar başında terleye terleye level atlamaya, yaratık öldürmeye, unique item aramaya başladı.. Aramızda kura çektik ve oyunun başından kalkıp incelemesini yazacak talihli (!) kişi ben oldum. Halbuki ne güzel level 60 bir Necromancer'im vardı, şimdiye kadar en az iki level daha atlatmıştım ben ona.. Neyse..  İlk Diablo'yu oynayan (ve bi

Oyun 3 CD ve single player olarak 40 saatin üzerinde bir oynanış sunuyor. Tabii gördüğünüz her dungeon'a girerseniz bu süre biraz daha uzuyor.. Elbette hiç kimse oyunu bir kez bitirmekle yetinmiyor! Deliler gibi bilmem kaç kez daha bitirme telaşına kapılıyorsunuz, aman karakterime şu ünvanı da vereyim, bu büyüyü de öğreneyim, dur şu boss'u bir daha öldüreyim, güzel eşyalar düşürüyor derken.. Dehşetle sabahın beşi olduğunu ve üç saat sonra iki tane sınava girmeniz gerektiğini fark ediyorsunuz! Tabii o süre boyunca iki randevunuzu kaçırdığınızı da ekleyeyim.. (Oyunu oynayabilmek için sınavlarını boşverip okulunu bir sene daha uzatmayı göze alan kişiler tanıyorum! Mesela bir tanesini aynaya her baktığımda görürüm..)

Peki nedir Diablo'nun sırrı? Kimse bilmiyor! Bilseler, şimdiye kadar yapılan oyunlara "Diablo taklidi" demezdik.. Blizzard Diablo'ya adeta büyü yapıyor, bir oturan bir daha başından kalkamıyor ve Dünyayla ilişkisini kesiyor..

Tamam, oyuna geliyorum...